In Alden Biesen, 3 artists from the adjacent countries Belgium, the Netherlands and Germany explore the cross-border migration of people. The social and cultural acceptation of the newcomers and reactions thereupon are a second issue.

Mark Swysen (B) puts the question at hand in a historical and biological perspective. On the contours of a worldmap the artist geographically arranges some 15 smaller wooden sculptures that are lengthwise cut in and painted. By way of these various barcodes (or DNA-codes) the world population is classified according to its genetic origin. On top of this map, human migrations are projected, starting from the arising of the species in Africa. On his way to the next room the visitor walks between 2 impressive rows of abstract paintings / sculptures measuring 2,50 meters. These human effigies are constructed in a multiplicity of materials: wood, marble, plastic, metals. Despite the abstraction one senses the presence of competing families or societies and scattered fanatics, soldiers or suicidal terrorists. Thus the guest reaches the “mouth of truth”: an audio-installation recites a mixture of opinions. The visitor is invited to express his personal view on the wall. Simultaneously he has a view on 2 installations: the advancing hungry hordes of migrants and the frightened white citizen in his secured yet threatened living-space.

In the cellular space Frank Herrmann (D) searches an answer to the question “quo vadis?” or “where is Man going?”. He does so with an light and sound-installation based upon a text by dramatist Heiner Müller. Another cellular space is transformed into a sand desert. Instead of anonimous migrants seeking their way, a series of world leaders are dispersed throughout the sand plain. Two immense walls with each over 400 processed picture postcards illustrate the voyage.

The way out runs via a ferryboat, in shape referring to a coffin. In this installation by Mark Swysen the visitor has to physically pull himself across by means of a rope. At the far side it is not the exit awaiting but a wallcovering picture of an asylum, from the Auschwitz-series by photographer Jorgen Polman (Nl).

Mark Swysen (B)

Steeds opnieuw is de mens, zijn gedrag en de manier waarop hij met zijn leven, zijn leefwereld en andere mensen omgaat, het onderwerp van deze Limburger. Mark Swysen bewandelt een cross-mediaal grensgebied tussen sculptuur, schilderkunst, installaties en performances.

Zijn repertoire van gebruikte materialen is onuitputtelijk. Soms schildert hij met acrylverf op canvas, hij last stalen constructies tot conceptuele installaties of hij bewerkt metaalplaat met zuren om nieuwe patines te bereiken. Hij verbrandt eikenhout of bewerkt het met de kettingzaag alvorens het te beschilderen. Elk individueel werk verraadt een zeer sterke gevoelslading. De materialen kiest hij om hun symbolische waarde, oerinstincten die zij aanspreken en om hun emotionele zeggingskracht. Het verbrande hout staat zo symbool voor het oxiderende, vergankelijke menselijke lichaam. Menig bezoeker ervaart bij zijn werk een troostend gevoel van rust, evenwicht of zelfs geborgenheid, ook wanneer de vergankelijkheid op de achtergrond sluimert.

In zijn totale tentoonstellingsprojecten structureert Mark Swysen deze aparte, emotionele onderdelen met een bijna wetenschappelijke objectiviteit tot een coherent geheel. Bij menig project laat hij de bezoeker ook luisteren naar een aantal teksten die verschillende standpunten over het onderwerp formuleren. De bezoeker mag nu zelf zijn eigen mening vormen. Soms schakelt hij zichzelf in als “performer”. In Quo Vadis onderwerpt hij de genodigden op de receptie aan een paspoortcontrole. De toeschouwer wordt emotioneel en fysiek betrokken in de actie. De beleving van het project door de bezoeker is het uiteindelijke kunstwerk. 

Frank Herrmann (D)

Deze Duitse kunstenaar, geboren in Karl-Marx-Stadt in het voormalige Oost-Duitsland, werkt sedert de jaren 70 met tekeningen en drukgrafiek. Van zijn vader erft hij de interesse voor analoge zwart-wit fotografie. Ook met dit medium gaat het bij hem niet om de loutere weergave van de bestaande werkelijkheid. Vind- en afvalmateriaal combineert hij tot nieuwe gehelen, later gebruikt hij zijn eigen lichaam als element in de beeldcompositie. Arnulf Rainer inspireert hem tot het grafisch bewerken van foto’s, niet omwille van de expressiviteit maar om de inhoud uit te diepen. Naast met tekeningen bewerkte foto’s ontstaan reeksen in gemengde technieken met geïntegreerde foto’s. Het toeval wordt gaandeweg een centraler onderdeel van het artistieke proces bij Frank Herrmann. De pixels van in een waterbad langzaam oplossende foto’s herschikken zich tot schilderachtige structuren, verwant aan zijn vroeger gebruikte mengtechnieken. Hij recycleert objecten, die door de beschavingskringloop als afval uitgescheiden zijn, tot essentiële onderdelen van ruimtelijke installaties. Hij koppelt deze overblijfselen van consumptie aan electrische motoren, waterpompen en lichtbronnen. Natuurlijke groei wordt verbannen naar een kunstmatig gecontroleerde omgeving. Zo ontstaan zijn “wonderkamers”: schijnbaar zinloze laboratoriumsituaties.

Jorgen Polman (Nl) Al vroeg ontwikkelde deze Zuid-Nederlander een liefde voor fotografie. Na de middelbare school bezocht hij de kunst- academie in Hasselt (B) waar hij zich geheel op fotografie toelegde. Hij ontwikkelde een eigen filmische beeldtaal, die hij gebruikt om indrukken van buitenaf te spiegelen. Intussen heeft Polman een indrukwekkende staat van dienst. Zijn werk was te zien van New York (tijdens een reizende expositie) tot Chemnitz, van Amsterdam tot Parijs. De werken hebben een stijl met een scherp randje die ruimte laat voor de verbeelding van de toeschouwer, niet in de laatste plaats door de lege landschappen waarin Polman zijn composities plaatst. In zijn collages is er een interactie tussen mens, religie en wetenschap. Het merkwaardige is, dat deze allen in een andere tijd lijken plaats te vinden, terwijl ze sterk met elkaar verbonden zijn. Logisch gezien vormen ze een geheel, dat door een opvallend consequente toepassing van licht en schaduw wordt onderstreept. Mede door deze precieze manier van werken - die in één oogopslag duidelijk is - duurt het vaak lang, zelfs maanden, voordat een collage klaar is.