Drie kunstenaars uit de aangrenzende landen België, Nederland en Duitsland, behandelen in dit tentoonstellingsproject het thema van de migratiestromen van mensen over landsgrenzen heen en de sociale of culturele al dan niet acceptatie van de nieuwkomers.

Op het gelijkvloers trekt Mark Swysen (B) de thematiek dadelijk open naar een breder historisch perspectief. Hij rangschikt de wereldbevolking door middel van verschillende barcodes (of DNA-codes) naar hun genetische afkomst. In de volgende ruimte wandelt de toeschouwer tussen  indrukwekkende rijen abstracte mensbeelden opgebouwd uit diverse materialen: concurrerende families, clans of culturen, met hier en daar een verdwaalde soldaat of zelfmoordterrorist. Zo bereikt de bezoeker de “mond van de waarheid”. Luisterend naar een amalgaam van meningen kijkt hij naar 2 installaties: de exodus van oprukkende hongerige migranten en de bang afwachtende blanke burger in zijn beveiligde maar bedreigde leefwereldje.

In de kelderruimtes confronteert Frank Herrmann (D) de bezoeker met een dramatische audio-installatie en 2 imposante wanden met elk 400 bewerkte prentbriefkaarten. Een andere ruimte wordt een woestijn: in plaats van anonieme migranten die hun weg zoeken, verspreidt hij een  reeks wereldleiders over de zandvloer.

De weg naar buiten via een veerboot, in vorm refererend aan een doodskist. In deze installatie van Mark Swysen trekt de bezoeker zichzelf via een stevig koord naar de overkant. Daar wordt hij begroet in een asielcentrum, een onderdeel van de Auschwitz-reeks van fotograaf Jorgen Polman (Nl)

Mark Swysen (B)

Steeds opnieuw is de mens, zijn gedrag en de manier waarop hij met zijn leven, zijn leefwereld en andere mensen omgaat, het onderwerp van deze Limburger. Mark Swysen bewandelt een cross-mediaal grensgebied tussen sculptuur, schilderkunst, installaties en performances.

Zijn repertoire van gebruikte materialen is onuitputtelijk. Soms schildert hij met acrylverf op canvas, hij last stalen constructies tot conceptuele installaties of hij bewerkt metaalplaat met zuren om nieuwe patines te bereiken. Hij verbrandt eikenhout of bewerkt het met de kettingzaag alvorens het te beschilderen. Elk individueel werk verraadt een zeer sterke gevoelslading. De materialen kiest hij om hun symbolische waarde, oerinstincten die zij aanspreken en om hun emotionele zeggingskracht. Het verbrande hout staat zo symbool voor het oxiderende, vergankelijke menselijke lichaam. Menig bezoeker ervaart bij zijn werk een troostend gevoel van rust, evenwicht of zelfs geborgenheid, ook wanneer de vergankelijkheid op de achtergrond sluimert.

In zijn totale tentoonstellingsprojecten structureert Mark Swysen deze aparte, emotionele onderdelen met een bijna wetenschappelijke objectiviteit tot een coherent geheel. Bij menig project laat hij de bezoeker ook luisteren naar een aantal teksten die verschillende standpunten over het onderwerp formuleren. De bezoeker mag nu zelf zijn eigen mening vormen. Soms schakelt hij zichzelf in als “performer”. In Quo Vadis onderwerpt hij de genodigden op de receptie aan een paspoortcontrole. De toeschouwer wordt emotioneel en fysiek betrokken in de actie. De beleving van het project door de bezoeker is het uiteindelijke kunstwerk. 

Frank Herrmann (D)

Deze Duitse kunstenaar, geboren in Karl-Marx-Stadt in het voormalige Oost-Duitsland, werkt sedert de jaren 70 met tekeningen en drukgrafiek. Van zijn vader erft hij de interesse voor analoge zwart-wit fotografie. Ook met dit medium gaat het bij hem niet om de loutere weergave van de bestaande werkelijkheid. Vind- en afvalmateriaal combineert hij tot nieuwe gehelen, later gebruikt hij zijn eigen lichaam als element in de beeldcompositie. Arnulf Rainer inspireert hem tot het grafisch bewerken van foto’s, niet omwille van de expressiviteit maar om de inhoud uit te diepen. Naast met tekeningen bewerkte foto’s ontstaan reeksen in gemengde technieken met geïntegreerde foto’s. Het toeval wordt gaandeweg een centraler onderdeel van het artistieke proces bij Frank Herrmann. De pixels van in een waterbad langzaam oplossende foto’s herschikken zich tot schilderachtige structuren, verwant aan zijn vroeger gebruikte mengtechnieken. Hij recycleert objecten, die door de beschavingskringloop als afval uitgescheiden zijn, tot essentiële onderdelen van ruimtelijke installaties. Hij koppelt deze overblijfselen van consumptie aan electrische motoren, waterpompen en lichtbronnen. Natuurlijke groei wordt verbannen naar een kunstmatig gecontroleerde omgeving. Zo ontstaan zijn “wonderkamers”: schijnbaar zinloze laboratoriumsituaties.

Jorgen Polman (Nl) Al vroeg ontwikkelde deze Zuid-Nederlander een liefde voor fotografie. Na de middelbare school bezocht hij de kunst- academie in Hasselt (B) waar hij zich geheel op fotografie toelegde. Hij ontwikkelde een eigen filmische beeldtaal, die hij gebruikt om indrukken van buitenaf te spiegelen. Intussen heeft Polman een indrukwekkende staat van dienst. Zijn werk was te zien van New York (tijdens een reizende expositie) tot Chemnitz, van Amsterdam tot Parijs. De werken hebben een stijl met een scherp randje die ruimte laat voor de verbeelding van de toeschouwer, niet in de laatste plaats door de lege landschappen waarin Polman zijn composities plaatst. In zijn collages is er een interactie tussen mens, religie en wetenschap. Het merkwaardige is, dat deze allen in een andere tijd lijken plaats te vinden, terwijl ze sterk met elkaar verbonden zijn. Logisch gezien vormen ze een geheel, dat door een opvallend consequente toepassing van licht en schaduw wordt onderstreept. Mede door deze precieze manier van werken - die in één oogopslag duidelijk is - duurt het vaak lang, zelfs maanden, voordat een collage klaar is.