In onze overgemediatiseerde wereld worden we continu bekogeld met informatie. De boulemie van communicatiekanalen propt ons vol met steeds nieuwere feiten en spoort ons aan tot onmiddellijke actie. Tijd om na te denken over de fundamentele principes waarop we onze keuzes willen baseren, nemen we niet. "Causa vitae" nodigt de bezoeker uit om over de zin van zijn individuele leven te reflecteren. In de grote ruimte staan een aantal "mensbeelden", gegroepeerd in diverse levensfasen. Doorheen het werk kan de toeschouwer binnenstappen in een kleinere ruimte. Hier hoort hij een aantal filosofische stellingen. Hij kan al dan niet akkoord gaan, hij mag er alleszins over nadenken.

Steeds opnieuw is het menselijk gedrag en de manier waarop de mens omgaat met zijn leven, zijn leefwereld en andere mensen het onderwerp van zijn werk. Terwijl zijn individuele werken een zeer sterke emotionele betrokkenheid verraden, behoudt Mark Swysen in de totaliteit van zijn projecten een wetenschappelijke afstandelijkheid, een objectieve gereserveerdheid tegenover de werkelijkheid zoals hij die aan de toeschouwer aanbiedt. Ook het gebruik van Latijnse namen kadert in dit opzicht. Een uitgestorven taal die alleen nog in de wetenschappelijke nomenclatuur voortleeft en uitsluitend van op een afstand, in een ander tijdskader kan bestudeerd worden. Zelf stelt hij dat hij kunstenaar geworden is omdat die keuze hem toelaat zijn hypothesen over de mens te communiceren zonder de wetenschappelijke plicht te hebben deze ook te moeten bewijzen.

Mark Swysen bewandelt een grensgebied tussen schilderkunst en sculptuur. Acrylverf is slechts een deel van zijn instrumentarium. Metalen als cortenstaal, lood of koperplaat worden in de maten van de opgespannen doeken gelast en bewerkt met zuren om nieuwe patines te bereiken. De materialen worden gekozen om hun symbolische waarde, de oerinstincten die zij aanspreken en/of hun emotionele zeggingskracht voor de toeschouwer. Het verbrande hout staat symbool voor het oxiderende, traag stervende menselijke lichaam. Dakbeschermend bitumen is voor hem een huid die het menselijke lichaam beschermt. Het wordt gescheurd, gekrast, gebrand en gesmolten. Oud parket en weggooide kledij worden gerecycleerd. De "structuurschilderijen" hebben een typische hoge, smalle vorm en worden op stalen poten neergezet: de beelden in de ruimte staan symbool voor even zo vele variaties op de mens. In zijn expositieprojecten gebruikt Mark Swysen deze "mensbeelden" als acteurs in een filmsetting. Het beleven van de totale presentatie door de toeschouwer wordt het kunstwerk. Het klassieke ‘kijken naar’ blijft daar een onderdeel van. Maar nog belangrijker is het betrekken van de toeschouwer in de actie.