Limburger Mark Swysen bewandelt niet het gewone levenspad van een kunstenaar. Alvorens zich aan de schilderkunst te wijden, studeert hij eerst biologie en toegepaste wetenschappen. Dit verklaart waarom hij in zijn werk zowel door de verborgen emoties als door de rationele,  concrete verwezenlijkingen van de mens geboeid wordt.  Alleszins heeft hij op een haast wetenschappelijke manier met tal van materialen geëxperimenteerd om zo tot een volstrekt eigen beeldentaal te komen. Mark Swysen katapulteert zijn zieleroerselen op het canvas. Al wie naar de schilderijen kijkt, wordt getuige van vragen en twijfels. Zijn vroege werk rond de Christusfiguur (expo Jesus X Superart in 1999 in C.C. Muze) staat symbool voor het universele lijden van de mens, maar ook voor het individu dat revolteert.

Oorspronkelijk begonnen als schilder speelt Mark Swysen met lijnen, kleuren en vormen. Maar dat volstaat niet. Hij maakt zijn verf dikker en voegt metaaldraad, karton, kiezel of verfrommeld linnen toe. Deze puzzel brengt de kunstenaar in zijn doeken tot een ontroerende eenheid. Dankzij de geïncorporeerde materialen wordt het schilderij driedimensioneel, dieper, voller en daardoor ook werkelijk "tastbaar". Zijn abstracte, vaak monochrome doeken worden sculpturen. In een volgende fase worden de gebruikte materialen nog belangrijker. Zij worden een essentieel onderdeel van het werk waarin zijn schilderijen nog slechts één van de componenten vormen. Hij verlaat het terrein van de schilder en waagt zich in de derde dimensie met vaak architecturale composities. Het onderliggende concept bepaalt de keuze van de materialen, het kleurgebruik en de textuur.  De toeschouwer wordt uitgenodigd tot een eigen interpretatie.

De recente reeks ‘Terra’ (Aarde) peilt naar de relatie tussen de mens en zijn leefwereld, de natuur en naar de opbouwende en/of destructieve invloed van de mens hierop. De reeks bestaat deels uit bijna monochrome, abstracte structuurschilderijen. Gecombineerd met gepatineerde loden, koperen of stalen platen of met andere materialen zoals bitumen, hout of rubber. De acrylverf op het canvas, geschilderd in een beperkt aardkleurenpalet, wordt gemengd met aarde: zand, kiezel en andere grondmaterialen. Een expliciete verwijzing naar de natuurlijke, organische oorsprong van onze planeet. Net als in de natuur vind je in de doeken dynamiek en chaos. De verflagen op het doek zijn omgewoeld en opengekrast door de hand van de mens. De textuur nodigt je uit tot aanraken, een tastbare verbondenheid met de planeet waaruit de mens voortkomt.